Bajkę tę spisałem z opowieści trzydziestopięcioletniego dzisiaj Hirana Magara. Hiranowi opowiadała ją Mama kiedy był malutki. W nepalskich wioskach nie ma telewizji, niewiele osób potrafi też czytać, za to wieczorami rodzice codziennie opowiadają dzieciom bajki.

 

Pewnego dnia w lesie pojawił się myśliwy. Chciał zapolować na ptaka dobi. Zaczaił się w zaroślach i wypatrywał przelatującego ptaka. Na horyzoncie ukazał się w końcu niewielki punkcik. Nadlatywał dobi. Myśliwy załadował dubeltówkę, lufa strzelby podążała za sylwetką ptaka.

Ujrzała to wszystko mrówka, szybko wdrapała się po nodze myśliwego i gdy już już miał wystrzelić z całej siły... ugryzła go w łydkę! Ten odrzucił strzelbę na ziemię. Strzelba sama wypaliła, narobiła oczywiście tyle huku, że ptak dobi ostrzeżony hałasem spokojnie bezpieczny odleciał.

W ten sposób mrówka uratowała życie dobi.

Innego dnia nad lasem pojawiły się ciężkie brunatne chmury. Wielkość pierwszych kropel wróżyła nadejście strasznej ulewy. Po chwili uderzyła ściana deszczu. Woda zaczęła formować małe strużki, potem potoczki, aż zalała właściwie całe niżej położone połacie lasu. Na nieszczęście deszcz doszczętnie zalał mrowisko naszej mrówki. Mrówka próbowała się ratować dryfując po powierzchni wody uczepiona świerkowej igiełki, ale nie było to łatwe - woda cały czas wzbierała i mrówka zaczęła tonąć!

I właśnie w tym momencie pojawił się ptak dobi. W dziobie trzymał listek. Zrzucił go sprytnie zaraz obok mrówki, ta wdrapała się na niego resztką sił, a wtedy dobi ponownie chwycił listek końcem dzioba i przefrunął z nim na pobliskie wzgórze. Tutaj delikatnie odłożył listek wraz z mrówką obok pnia wielkiego drzewa sal. Pod jego ogromnymi liśćmi prawie w ogóle nie było mokro!

Tak to właśnie ptak dobi uratował życie mrówce, która wcześniej uratowała życie jemu samemu.

Od wielu wielu lat ptak dobi i mrówka są najlepszymi przyjaciółmi.