Dzięki donatorom w szkole w Pirti mamy od września 2003 dwóch nowych nauczycieli - pana Padama Magara i panią Jit Mayę Sunuvar! Hiran Magar - założyciel szkoły, nauczyciele i przede wszystkim dzieciaki z Pirti ślą gorące podziękowania ("millions, millions of thanks for Your precious help which is changing our life here"). W roku 2005 dzięki zaangażowaniu Hirana Magara, nauczycieli i naszej wieloletniej pomocy szkoła została na oficjalną listę Ministerstwa Nepalu. To wypadek rzadki i niewątpliwy powód do radości. Oficjalna rejestracja szkoły oznacza zobowiązanie ministerstwa do wypłacania pensji nauczycielom.

Szkoła podstawowa w górskiej miejscowości Pirti w Nepalu, położonej ponad 40 km od najbliższej drogi jezdnej została utworzona w 1995 roku przez Hirana Magara - przewodnika himalajskiego a zarazem pierwszego mieszkańca Pirti, który po ukończeniu szkoły podstawowej w dystrykcie kontynuował naukę poza jego granicami - w Kathmandu. Od tego też roku dzięki przyjaźni, która połączyła nas z Hiranem na himalajskich szlakach, datuje się nasza dla Pirti pomoc.

historia powstania szkoły
Hiran Magar: "Kiedy dowiedzieliśmy się o wynikach egzaminów kończących naukę w odległej o 2 godziny górskiej drogi szkole okazało się, że zdałem jako jeden z najlepszych. Na tę okazję moi rodzice wyprawili dla mnie przyjęcie, na które zaprosili wielu sąsiadów. Wszyscy przynieśli dla mnie wspaniałe prezenty i gratulowali mi ukończenia nauki z tak dobrym wynikiem. Bardzo byłem im wszystkim wdzięczny. Gratulując i błogosławiąc, mój ojciec powiedział: "jesteś pierwszą osobą z naszej wsi, która ukończyła szkołę. Teraz ciąży na tobie wielka odpowiedzialność, musisz zrobić coś dla rodzinnej ziemi. Nie zapominaj swojej ziemi ojczystej, przynieś tu światło wiedzy, do naszej ciemnej wsi". W Pirti 95 % mieszkańców nie potrafiło pisać ani czytać. Wszyscy zaczęli klaskać wyrażając poparcie dla słów mojego ojca. Ojciec był bardzo wzruszony.

Nic dziwnego, że tak długo trzeba było czekać by ktokolwiek z naszej wsi skończył szkołę. Szkoła znajdowała się bardzo daleko - droga tam i z powrotem zajmowała 4 godziny - górskimi ścieżkami pośród pól i dżungli. Przez 2 lata dzień w dzień prócz sobót wędrowałem z książkami tą drogą. Gdy osiągnąłem wiek 7 lat Ojciec wynajął pokój przy szkole i mieszkałem w nim przez następne trzy lata. Po ukończeniu szkoły czułem, że jestem coś winien mojej rodzinie i całej wsi. Mowa Ojca wywarła na mnie wielkie wrażenie. Postanowiłem, że spełnię marzenia moich rodziców choćby miało mnie to kosztować największe wyrzeczenia. Oczywiście nie jestem w stanie sam utrzymywać szkoły - od 7 lat mieszkam w Kathmandu, pracuję jako przewodnik wypraw himalajskich i przez te 7 lat przeznaczam 30% moich dochodów na utrzymanie szkoły. Wystarcza to na pensję dla jednego nauczyciela, który pracuje za równowartość 250 dolarów rocznie, co roku kupuję prawie siedemdziesiąt kompletów książek i zeszytów, długopisy i ołówki, niekiedy obuwie - wielu rodziców nie stać na zakup ani jednej pary butów dla dzieci. Na koniec roku funduję skromne upominki dla najlepszych uczniów. Oczywiście będziemy bardzo wdzięczni za wszelką pomoc - postaramy się odwdzięczyć najpiękniej jak potrafimy". W Deviśvar Primary School uczą się w tej chwili dzieci w wieku od 5 do 12 lat.

lista uczniów

edukacja w Nepalu
W czasie ostatnich 45 lat stan edukacji w Nepalu znacznie się poprawił jednak oczywiście bardzo daleki jest od standardów "bogatego" świata. W tej chwili analfabeci stanowią 60 % populacji kraju. Nepal przez wieki był rządzony przez różne dynastie królewskie - różne dynastie miały różne podejście do kształcenia poddanych. Na nieszczęście przez ponad sto lat od 1846 roku do 1950 krajem despotycznie rządziła Dynastia Ranów. Podczas władania krajem Ranowie doprowadzili do totalnego upadku edukacji, świadomie starając się utrzymać ludność w zacofaniu. Przez 104 lata rządów nie zbudowali ani jednej szkoły, dzieci wiejskie nie miały prawa się uczyć. Jedyna oficjalna szkoła w Nepalu była przeznaczona dla rodziny królewskiej. Jeśli wysłannicy władz zauważyli, że ktoś po kryjomu pisze lub czyta, nieszczęśnika spotykała kara w postaci obcięcia ręki lub nawet śmierci. Oczywiście w ten sposób starano się nie dopuścić do powstania wśród ludzi jakiejkolwiek świadomości społecznej i wystąpienia przeciwko dynastii Ranów. Wskutek takiej polityki Ranów edukacja w Nepalu kilkadziesiąt lat temu miała tak ciężki punkt wyjścia. Jeśli ktokolwiek chciał pobierać nauki musiał wyjeżdżać do Indii i nie był wpuszczany z powrotem do kraju. Tak uczynili między innymi założyciele rządu demokratycznego, który sprawował władzę po obaleniu dynastii Ranów w roku 1950.
Po roku 1950 rozpoczęto budowę sieci szkół publicznych jednak nie jest ona wystarczająca.

ROCZNIK STATYSTYCZNY NEPAL 2000 podaje:

Liczba szkół w Nepalu wynosiła 24069, w sumie objętych było nauką 4805503 uczniów (z tej liczby 3460756 w szkołach podstawowych), w tym prawie 2 mln (1,5 mln w szkołach podstawowych) dziewcząt.
Zajęcia prowadziło 130650 nauczycieli, spośród których 58149 to nauczyciele kwalifikowani. Średnio jeden nauczyciel przypada na 40 uczniów.
W nepalskich uniwersytetach w roku 1998 kształciło się łącznie 125 tysięcy studentów, najczęściej wybierali wydziały kolejno: humanistyczne i nauk społecznych, zarządzania, politechniczne, nauczycielskie, prawnicze, medyczne i rolne. Zdecydowana większość studentów pochodzi ze środkowego Nepalu.

Analfabeci stanowią 55 % dorosłej populacji.

10 grudnia 2002 Ministerstwo Edukacji Nepalu ogłosiło wprowadzenie szerokich reform systemu edukacyjnego w Królestwie. Ogłoszono darmową edukację do 10-tej klasy dla ubogich studentów, naukę sanskrytu jako nieobowiązkową a opcjonalną, nauczanie języków lokalnych w szkołach podstawowych, uregulowanie czesnego w szkołach prywatnych (szkoła w Pirti jest prywatna ale darmowa).
Prywatne szkoły płatne mają przeznaczać 1,5 procent swych dochodów na rzecz rozwoju społeczności lokalnych. Celem ma być znaczące zmniejszenie poziomu analfabetyzmu szczególnie w odległych dystryktach Nepalu.