Dzięki polskim donatorom w szkole w Pirti mamy od września 2003 dwóch nowych nauczycieli - Padama Magara i panią Jit Mayę Sunuvar! Hiran Magar - założyciel szkoły, nauczyciele i przede wszystkim dzieciaki z Pirti ślą gorące podziękowania ("millions, millions of thanks for Your precious help which is changing our life here").W roku 2005 dzięki zaangażowaniu Hirana Magara, nauczycieli i naszej wieloletniej pomocy szkoła została na oficjalną listę Ministerstwa Nepalu. To wypadek rzadki i niewątpliwy powód do radości. Oficjalna rejestracja szkoły oznacza zobowiązanie ministerstwa do wypłacania pensji nauczycielom.
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
Szkoła
podstawowa w górskiej miejscowości Pirti w Nepalu,
położonej ponad 40 km od najbliższej drogi jezdnej została utworzona w 1995 roku
przez Hirana Magara - przewodnika himalajskiego a zarazem pierwszego mieszkańca
Pirti, który po ukończeniu szkoły podstawowej w dystrykcie kontynuował naukę poza
jego granicami - w Kathmandu. Od tego też roku dzięki przyjaźni, która połączyła
nas z Hiranem na himalajskich szlakach, datuje się nasza dla Pirti pomoc.
wioska
Pirti rys. Kalpana Nepali
Początkowo wielu Uczestników trekkingów ofiarowywało na rzecz szkoły środki finansowe, za które kupowaliśmy nepalskie zeszyty i podręczniki, ołówki i kredki, kredę, najprostszy sprzęt sportowy - piłki i skakanki a także pomoce naukowe - liczydła i proste edukacyjne zabawki. W marcu 2000 rozpoczęliśmy nowy etap współpracy. Udało nam się zawiązać oficjalną współpracę pomiędzy Devishwar Pirti Primary School a Szkołą Podstawową nr 1 w Krzeszowicach w województwie małopolskim. W tej chwili jest to jedyne tego typu przedsięwzięcie w naszym kraju a i jedno z niewielu na świecie. Dzieci z Krzeszowic przesłały już trzy partie listów, rysunków, własnoręcznie wykonanych prezentów dla dzieci z Nepalu. Z Pirti otrzymały także trzy przesyłki zawierające listy pisane w nepali, tłumaczone następnie na polski, rysunki i inne nepalskie drobiazgi. Dzieci z Krzeszowic dwa razy do roku organizują festyn, na którym zbierają fundusze na pomoc dla dzieci z Pirti. W Pirti nie ma drogi jezdnej, nie ma prądu, nie ma opieki medycznej.
Hiran Magar: "Kiedy dowiedzieliśmy się o wynikach egzaminów kończących naukę w odległej o 2 godziny górskiej drogi szkole okazało się, że zdałem jako jeden z najlepszych. Na tę okazję moi rodzice wyprawili dla mnie przyjęcie, na które zaprosili wielu sąsiadów. Wszyscy przynieśli dla mnie wspaniałe prezenty i gratulowali mi ukończenia nauki z tak dobrym wynikiem. Bardzo byłem im wszystkim wdzięczny. Gratulując i błogosławiąc, mój ojciec powiedział: "jesteś pierwszą osobą z naszej wsi, która ukończyła szkołę. Teraz ciąży na tobie wielka odpowiedzialność, musisz zrobić coś dla rodzinnej ziemi. Nie zapominaj swojej ziemi ojczystej, przynieś tu światło wiedzy, do naszej ciemnej wsi". W Pirti 95 % mieszkańców nie potrafiło pisać ani czytać. Wszyscy zaczęli klaskać wyrażając poparcie dla słów mojego ojca. Ojciec był bardzo wzruszony.
Nic dziwnego, że tak długo trzeba było czekać by ktokolwiek z naszej wsi skończył szkołę. Szkoła znajdowała się bardzo daleko - droga tam i z powrotem zajmowała 4 godziny - górskimi ścieżkami pośród pól i dżungli. Przez 2 lata dzień w dzień prócz sobót wędrowałem z książkami tą drogą. Gdy osiągnąłem wiek 7 lat Ojciec wynajął pokój przy szkole i mieszkałem w nim przez następne trzy lata. Po ukończeniu szkoły czułem, że jestem coś winien mojej rodzinie i całej wsi. Mowa Ojca wywarła na mnie wielkie wrażenie. Postanowiłem, że spełnię marzenia moich rodziców choćby miało mnie to kosztować największe wyrzeczenia. Oczywiście nie jestem w stanie sam utrzymywać szkoły - od 7 lat mieszkam w Kathmandu, pracuję jako przewodnik wypraw himalajskich i przez te 7 lat przeznaczam 30% moich dochodów na utrzymanie szkoły. Wystarcza to na pensję dla jednego nauczyciela, który pracuje za równowartość 250 dolarów rocznie, co roku kupuję prawie siedemdziesiąt kompletów książek i zeszytów, długopisy i ołówki, niekiedy obuwie - wielu rodziców nie stać na zakup ani jednej pary butów dla dzieci. Na koniec roku funduję skromne upominki dla najlepszych uczniów. Oczywiście będziemy bardzo wdzięczni za wszelką pomoc - postaramy się odwdzięczyć najpiękniej jak potrafimy". W Deviśvar Primary School uczą się w tej chwili dzieci w wieku od 5 do 12 lat.
lista
uczniów
| 1. Kalpana Nepali | 23. Suroj Kumar Sunuwar | 45. Lila Bahadur Magar |
| 2. Sarmila Nepali | 24. Dipak Nepali | 46. Prakash Nepali |
| 3. Lala Kumari Nepali | 25. Kumari Thami | 47. Gita Devi Sunuwar |
| 4. Shova Sunuwar | 26. Sarita Magar | 48. Fulmaya B.K. |
| 5. Min Lal Tamang | 27. Bbhakta Bahadur Nepali | 49. Bimala B. K. |
| 6. Kamal Maya Sunuwar | 28. Srwan Kumar Nepali | 50. Rajendra Nepali |
| 7. Kalawati Nepali | 29. Man Maya Tamang | 51. Cchhatra Bahadur Sunuwar |
| 8. Chandra Kumar Thami | 30. Buddaman Tamang | 52. Pradip Nepali Gori May Magar |
| 9. Aita Bahadur Tamang | 31. Samjhana Sunuwar | 53. Gopi Thami |
| 10. Hari Bahadur Thami | 32. Shuvas Sunuwar | 54. Somati Tamang |
| 11. Sarmila Magar | 33. Min Bahadur Sunuwar | 55. Somala Tamang |
| 12. Lila Maya Sunuwar | 34. Dilip Kumar Sunuwar | 56. Arjun Kumar Nepali |
| 13. Homraj Thami | 35. Lok Bahadur Thami | 57. Shanta Bahadur Nepali |
| 14. Milan Kumar Magar | 36. Sita Thami | 58. Baburam Nepali |
| 15. Som Bahadur | 37. Buddhi Lal Tamang | 59. Bijaya Bahadur B.K. |
| 16. Muna Maya Magar | 38. Subbasih Tamang | 60. Ram Bahadur Sunuwar |
| 17. Shova Ghajmer | 39. Bikram Nepali | 61. Thakun Kumar Sunuwar |
| 18. Sujana Ghajmer | 40. Mila Kumar | 62. Tek Bahadur B.K. |
| 19. Man Bahadur B. K. | 41. Anu Nepali | 63. Sapana Magar |
| 20. Khagka Bahadur Thami | 42. Himal Nepali | 64. Bimala Magar |
| 21. Maya Pariyar | 43. Devi Maya Sunuwar | 65. Rina Thami |
| 22. Jivan Kumar Thami | 44. Shambhu Nepali | 66. Pushpa Magar |
W czasie ostatnich 45 lat stan edukacji w Nepalu znacznie się poprawił jednak oczywiście bardzo daleki jest od standardów "bogatego" świata. W tej chwili analfabeci stanowią 60 % populacji kraju. Nepal przez wieki był rządzony przez różne dynastie królewskie - różne dynastie miały różne podejście do kształcenia poddanych. Na nieszczęście przez ponad sto lat od 1846 roku do 1950 krajem despotycznie rządziła Dynastia Ranów. Podczas władania krajem Ranowie doprowadzili do totalnego upadku edukacji, świadomie starając się utrzymać ludność w zacofaniu. Przez 104 lata rządów nie zbudowali ani jednej szkoły, dzieci wiejskie nie miały prawa się uczyć. Jedyna oficjalna szkoła w Nepalu była przeznaczona dla rodziny królewskiej. Jeśli wysłannicy władz zauważyli, że ktoś po kryjomu pisze lub czyta, nieszczęśnika spotykała kara w postaci obcięcia ręki lub nawet śmierci. Oczywiście w ten sposób starano się nie dopuścić do powstania wśród ludzi jakiejkolwiek świadomości społecznej i wystąpienia przeciwko dynastii Ranów. Wskutek takiej polityki Ranów edukacja w Nepalu kilkadziesiąt lat temu miała tak ciężki punkt wyjścia. Jeśli ktokolwiek chciał pobierać nauki musiał wyjeżdżać do Indii i nie był wpuszczany z powrotem do kraju. Tak uczynili między innymi założyciele rządu demokratycznego, który sprawował władzę po obaleniu dynastii Ranów w roku 1950.
Po roku 1950 rozpoczęto budowę sieci szkół publicznych jednak nie jest ona wystarczająca.
ROCZNIK STATYSTYCZNY NEPAL 2000 podaje:
Liczba szkół w Nepalu wynosiła 24069, w sumie objętych było nauką 4805503 uczniów (z tej liczby 3460756 w szkołach podstawowych), w tym prawie 2 mln (1,5 mln w szkołach podstawowych) dziewcząt.
Zajęcia prowadziło 130650 nauczycieli, spośród których 58149 to nauczyciele kwalifikowani. Średnio jeden nauczyciel przypada na 40 uczniów.
W nepalskich uniwersytetach w roku 1998 kształciło się łącznie 125 tysięcy studentów, najczęściej wybierali wydziały kolejno: humanistyczne i nauk społecznych, zarządzania, politechniczne, nauczycielskie, prawnicze, medyczne i rolne. Zdecydowana większość studentów pochodzi ze środkowego Nepalu.
Analfabeci stanowią 55 % dorosłej populacji.
10 grudnia 2002 Ministerstwo Edukacji Nepalu ogłosiło wprowadzenie szerokich reform systemu edukacyjnego w Królestwie. Ogłoszono darmową edukację do 10-tej klasy dla ubogich studentów, naukę sanskrytu jako nieobowiązkową a opcjonalną, nauczanie języków lokalnych w szkołach podstawowych, uregulowanie czesnego w szkołach prywatnych (szkoła w Pirti jest prywatna ale darmowa).
Prywatne szkoły płatne mają przeznaczać 1,5 procent swych dochodów na rzecz rozwoju społeczności lokalnych. Celem ma być znaczące zmniejszenie poziomu analfabetyzmu szczególnie w odległych dystryktach Nepalu.
Szkoła w Pirti lipiec 2002
Szkoła w Pirti lipiec 2002, po prawej lekcja matematyki prowadzona przez Pana Chandrę Magara - jednego z nauczycieli
dzieci ze szkoły w Pirti lipiec 2002
