| 
KAMET
(7756 m n.p.m.) w Himalajach Garhwalu - pierwsze wejście
w czerwcu 1931 roku dokonane przez członków angielskiej wyprawy kierowanej przez
Franka Smythe'a - R.C. Holdswortha, Erica Shiptona, Franka Smythe'a i lokalnego
przewodnika Lewę.
ABI
GAMIN (7 355 m n.p.m.) Himalaje Garhwalu - niegdyś łączony z masywem
Kamet. Szczyt zdobyli po raz pierwszy w sierpniu 1950 roku członkowie szwajcarsko-angielskiej
wyprawy kierowanej przez R. Ditterta - Gabriel Chevalley, Rene Dittert, A. Tissieres
oraz Dava Thondup.
MANA PEAK (7272
m n.p.m.) Himalaje Garhwalu na południe od Kamet - zdobyty w sierpniu 1937 roku
po samotnej wspinaczce Franka Sidneya Smythe'a.
MUKUT
PARBAT (7242 m n.p.m.) Himalaje Garhwalu - na płn.-wsch. od Kamet.
Pierwsze wejście w lipcu 1951 roku członków wyprawy nowozelandzkiej - E.M. Cottera,
H.E. Riddiforda oraz Pasanga Davy Lamy.
SATOPANTH
(7075 m n.p.m.) grupa Gangotri. Na szczycie 1.08.1947 roku stanęli członkowie
wyprawy szwajcarskiej: Rene Dittert, Alexander Graven, Andre Roch (kierownik wyprawy)
i Alfred Sutter.
RAKHIOT
PEAK (7070 m n.p.m.) w grupie Nanga Parbat
zdobyty w lipcu 1932 roku przez Petera Aschenbrennera i Herberta Kunigka, wspinaczy
niemiecko-amerykańskiej wyprawy kierowanej przez W. Merkla. |
NANGA
PARBAT "Naga Góra" (8126 m n.p.m.)
- najdalej na zachód wysunięty himalajski ośmiotysięcznik długo opierał się potencjalnym
zdobywcom. Pierwsze próby podejmowano już pod koniec XIX wieku, wówczas to zginął
słynny brytyjski alpinista A.F. Mummery. Z czasem, wraz z kolejnymi, głównie niemieckimi,
tragicznie kończonymi wyprawami Nanga Parbat zyskała miano "Zabójczej Góry".
Ginęli zarówno wspinacze jak i lokalni przewodnicy i tragarze. Wierzchołek po
raz pierwszy zdobył Hermann Bull w 1953, członek niemiecko-austriackiej wyprawy,
ostatnie 1200 metrów różnicy wysokości pokonując bez towarzyszy wspinaczki. Odcinek
ten pokonał w 41 godzin bez tlenu. Było to pierwsze samotne wejście na ośmiotysięcznik.
NANDA DEVI (7816
m n.p.m.) - drugi pod względem wysokości po Kangchenjundze masyw Indii. Cały masyw
dzieli się na dwie wyrazne części związane z głównym wierzchołkiem oraz Nanda
Devi Wschodnią (zdobytą po raz pierwszy w roku 1939 przez polską wyprawę kierowaną
przez A. Karpińskiego, wejścia na szczyt dokonali Jakub Bujak i Janusz Klarner).
Nanda Devi bardzo długo broniła dostępu nawet do miejsca będącego dziś bazą dla
większości wypraw. Dopiero w 1934 roku po raz pierwszy H.W. Tilman i Eric Shipton
wraz z trzema szerpami wytyczyli drogę do bazy. W sierpniu 1936 roku Harold Tilman
i Noel Odell, członkowie wyprawy angielsko-amerykańskiej, zdobyli główny wierzchołek.
W 1983 roku ze względu na postępującą dewastację okolic sanktuarium Nanda Devi
(szczególnie w wyniku nadmiernego wypasu i wycinki drzew) władze Uttar Pradesh,
indyjskiego stanu, na terenie którego wznosi sie masyw, zablokowały możliwość
wstępu w okolice bazy zarówno pasterzom z ich stadami jak i wspinaczom.
CHAUKHAMBA
(7 138 m n.p.m.) grupa Gangotri u źródeł Gangesu. Na szczyt
po raz pierwszy wspięli się Lucien George i Victr Russenberger - członkowie francuskiej
wyprawy kierowanej przez E. Frendo.
NUN
(7135 m np.m.) grupa Nun-Kun (kota na mapie powyżej). Pierwsi
zdobywcy to Francuzi Claude Kogan i Pierre Vittoz, którzy stanęli na wierzchołku
Nun 28 sierpnia 1953 roku.
TRISUL
(7120 m n.p.m.) Himalaje Garhwalu. Pierwsze wejście - 12.06.1907
Thomas Longstaff, Aleksis Brocherel, Henri Brocherel, Karbir Burathoki Gurkha.
KUN
(7085 m n.p.m.) grupa Nun-Kun, zdobyty przez członków włoskiej
wyprawy kierowanej przez Mario Piacenzę - Lorenzo Borellego, M. Piacenzę, Josepha
Gasparda oraz Alego Rahina.
DUNAGIRI, TOLMAI
PAHAR (7066 m n.p.m.) Himalaje Garhwalu. Pierwsze
wejście - lipiec 1939 - Andre Roch (kierownik wyprawy), Fritz Steuri oraz David
Zogg.
|