Park Narodowy Sagarmatha założono w roku 1976. W 1979 wpisano go na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Obejmuje wysokie góry - masywy ośmiotysięczników: Mount Everest, Lhotse, Cho Oyu oraz doliny rzek Bhote Kosi, Dudh Kosi i Imja Khola. Najwybitniejsze szczyty na terenie SNP to Mount Everest 8848, Lhotse 8501, Cho Oyu 8201, Pumori 7161, Ama Dablam 6812, Thamserku 6623, Kang Taiga 6779 oraz Gyachung Kang 7952. Tutaj występują jedne z najdłuższych himalajskich lodowców, m.in.: Lodowiec Khumbu pod Everestem, Lodowiec Nuptse, Lodowiec Lhotse, Lodowiec Imja, Lodowiec Ngozumpa (w dolinie Gokyo), Lodowiec Sumna, Lodowiec Nangpala.
Klimat jest surowy - lato chłodne i wilgotne, zima - sucha i zimna. Średni opad roczny nie przekracza 1000 mm. Świat roślinny parku jest stosunkowo ubogi, nie może to jednak dziwić - praktycznie cały park położony jest powyżej 3000 m n.p.m. Las sosnowo-świerkowy dochodzi od południa do wysokości około 3500 m n.p.m. W marcu i kwietniu kwitną drzewiaste rododendrony. Powyżej granicy lasu prócz pojedynczych jałowców króluje niska roślinność alpejska. Przyroda rozkwita na krótki okres lata - w lipcu i sierpniu. Z wysokogórskich łąk korzystają kozice - himalajskie tary i gorale, jaki i niedzwiedzie himalajskie. W niższych leśnych partiach parku żyją langury. Stosunkowo bogata jest populacja ptaków - obejmuje prawie 120 gatunków, w tym bajecznie kolorowe nepalskie bażanty - olśniak himalajski i tragopan satyr (oba w krakowskim ZOO :).

Park jest zamieszkany przez około 3000 Szerpów, przede wszystkim buddystów. Główne osady to Namche Bazar, Khumjung, Khunde, Thame, Tengboche, Pangboche i Phortse. Dzisiaj Szerpowie zajmują się głównie obsługą turystów, trekkerów i alpinistów, maja jednak przebogate tradycje handlowe i pasterskie.

Region jest stosunkowo często odwiedzany przez trekkerów. Przez teren parku wiodą jedne z najpiękniejszych szlaków trekkingowych świata: trasy do Doliny Gokyo, Doliny Chukhung, tutaj też znajduje się wiele trudniejszych szczytów trekkingowych.